Wystawa > Centrum Kultury Zamek, Wrocław  / 13 lipca –  30 września 2013


Rembrandt – grafiki

Wernisaż – 12 lipca (piątek) godz. 21:00

Wystawa 40 grafik jednego z najwybitniejszych artystów wszechczasów - Rembrandta van Rijn. Prace wykonane w technice akwaforty, przedstawiają: portrety, sceny rodzajowe, motywy biblijne, holenderskie pejzaże oraz trzy autoportrety Mistrza.

Wernisaż uświetni występ Zespołu Tańca Dawnego Serenissima Wratislavia, który wprowadzi widzów w klimat epoki.

Grafiki pochodzą ze zbiorów kolekcjonera sztuki - Dariusza Matyjasa.

Więcej ... http://www.zamek.wroclaw.pl/CMS/kalendarz_imprez_2013/07_Rembrandt.html

-

Wystawa > Muzeum Narodowe w Krakowie / 13 lipca - 29 września 2013


Lenica – Matta – Chile, Chile

Pokaz w Muzeum Narodowym w Krakowie towarzyszący wystawie „Matta. Człowiek i Wszechświat”

Alfred Lenica (1899 Pabianice – 1977 Warszawa), z wykształcenia muzyk, jak wielu wybitnych współczesnych twórców do swojej sztuki doszedł samodzielnie. W latach 30. pozostawał pod wpływem kubizmu, a następnie surrealizmu. W czasie wojny spędzonej w Krakowie należał do kręgu artystów związanych z podziemnym teatrem prowadzonym przez Tadeusza Kantora. Przyjaźnił się z Jerzym Kujawskim. Po powrocie do Poznania został współzałożycielem awangardowej grupy 4F+R (farba, forma, fantastyka, faktura + realizm). Brał udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w 1948 roku w Krakowie.

W latach 40. eksperymentował z takimi technikami jak kolaż, fotomontaż, dekalkomania. Był twórcą pierwszego polskiego obrazu taszystowskiego.
Pionierski okres twórczości przerwał jego akces do socrealizmu. Włączył się w nurt sztuki oficjalnej, działał jako organizator życia artystycznego i pełnił kierownicze funkcje z ZPAP.

W okresie odwilży postalinowskiej powrócił do ekspresyjnego, zakorzenionego w surrealizmie malarstwa abstrakcyjnego, którego nigdy do końca nie porzucił. Z końcem lat 50. odnalazł swój styl w informelu. Wypracował własny rozpoznawalny warsztat malarski. Jego prace mają budowę warstwową, na malowane techniką olejną bądź wodną tło spływają wąskie fakturalne linie czarnego lub białego lakieru oplatające całą kompozycję. Z czasem reliefowa materia obrazów ustępuje przed subtelnymi laserunkami, które odsłaniają głębię warstw kolorystycznych. Jego malarstwo nabiera charakteru poetyckiego. W 1965 roku został przyjęty do Grupy Krakowskiej.

Do najważniejszych realizacji Lenicy należy monumentalne malowidło ścienne w Gmachu ONZ w Genewie. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Szczecinie, w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w wielu innych kolekcjach muzealnych i prywatnych w kraju i za granicą.
Artysta wiele podróżował po Europie i Ameryce. Owocem podróży do krajów Ameryki Łacińskiej był między innymi cykl 14 obrazów zatytułowany Chile, Chile (1973).

Trzy lata temu byłem w Chile. Moim przewodnikiem był znakomity malarz chilijski Matta, ogromnie zaangażowany w dramatyczny konflikt swojej ojczyzny. Spędziłem z nim dużo czasu. Rozmawialiśmy długo i gorąco. Rozmowy te zapadły głęboko w moją pamięć. Pod wpływem tego, co się stało w Chile, namalowałem moje „Chile, Chile”. Walka o prawdę i sprawiedliwość to potężny zaczyn. Matta zaś zmuszony był później opuścić swoją ojczyznę. /Alfred Lenica/

We wrześniu 1973 roku wojskowy zamach stanu w Chile doprowadził do obalenia Salvadora Allende. Zamordowanych i porwanych zostało kilkanaście tysięcy osób. Życie stracił sławny chilijski poeta, laureat Nagrody Nobla z 1971 roku, Pablo Neruda. Poparcie dla rządów Jedności Ludowej sprawiło, że Matta stał się jednym z najbardziej znienawidzonych przez reżim generała Pinocheta chilijskich twórców. Anulowano mu paszport, usunięto jego obrazy z Galerii Narodowej, a wojsko systematycznie niszczyło stworzone przy jego pomocy freski i murale.

Reakcja Lenicy była spontaniczna, bardzo emocjonalna, a zarazem kolejny raz wpisująca się w teorię surrealizmu dotyczącą zmieniania świata poprzez sztukę, malarstwo i poezję. Cykl obrazów Chile, Chile zadedykował Matcie i narodowi chilijskiemu.

oprac. Beata Gawrońska-Oramus

http://www.muzeum.krakow.pl/

-

Wystawa > Muzeum Narodowe w Krakowie / 13 lipca - 29 września 2013


Matta. Człowiek i Wszechświat


Po wielkich wystawach Roberto Matty (1911–2002), m.in. w nowojorskim MoMA czy Centrum Pompidou w Paryżu, nadszedł czas na Kraków. W Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie pokażemy malarstwo jednego z najważniejszych artystów XX wieku, ostatniego z wielkich surrealistów, twórcy, który wywarł wpływ na amerykański ekspresjonizm abstrakcyjny, ale też na powojenną sztukę w Polsce.

„Muzeum Narodowe w Krakowie, kontynuując cykl wystaw poświęconych największym światowym artystom, zaprasza dziś do zapoznania się z twórczością jednego z »najbardziej znaczących twórców XX wieku«, jak pisze o nim kuratorka wystawy, Marga Paz. Po prezentacjach dzieł między innymi Andy’ego Warhola, Marca Chagalla, Salvadora Dalego, Williama Turnera, Aleksandra Rodczenki, Antonia Tàpiesa nasza publiczność będzie miała okazję poznać wielkiego surrealistę, Roberto Mattę.

Wpływom jego twórczości ulegało wielu artystów, w tym i wybitny polski twórca Tadeusz Kantor, który na przełomie lat 40. i 50. XX wieku był zafascynowany Mattą, co znalazło odbicie w obrazach i rysunkach z tzw. okresu metaforycznego. W bliskich relacjach artystycznych z Mattą był też inny malarz związany z Grupą Krakowską – Alfred Lenica, którego wystawę prezentujemy równocześnie w Gmachu Głównym, w holu.” – pisze Zofia Gołubiew, dyrektor MNK, we wstępie do publikacji towarzyszącej wystawie.

Roberto Matta był architektem, rzeźbiarzem, rysownikiem, projektantem wnętrz, poetą, jednak przez całe życie najchętniej zajmował się malarstwem  i dlatego na wystawie Roberto Matta. Człowiek i Wszechświat prezentujemy 25 obrazów, głównie wielkoformatowych,  wypożyczonych m.in. z kolekcji rodziny artysty oraz kilku muzeów europejskich.

„Myślę, że poprzez obrazy stworzyłem sobie świat, coś na kształt Uniwersum, z rytuałem w którego centrum jestem całkiem sam, jak Robinson Crusoe” – mawiał artysta.

Urodził się w Santiago de Chile, tam uczył się w jezuickiej szkole Najświętszych Serc Jezusa i Marii, później studiował architekturę i w 1933 roku wyjechał do Europy, po której dużo podróżował. W Paryżu pracował w atelier Le Corbusiera oraz przy projektowaniu pawilonu hiszpańskiego na Wystawę Światową w roku 1937, gdzie poznał Picassa, Miró, Magritte’a, Caldera, Dalego. Na zaproszenie André Bretona, „papieża surrealizmu”,  zaczął publikować w piśmie „Minotaure” i wziął udział w słynnej Międzynarodowej Wystawie Surrealistów w roku 1938.

Surrealizm, jeden z najważniejszych kierunków w sztuce XX wieku, powstał na gruncie przygotowanym przez dadaizm, który był nie tyle nurtem, ile raczej postawą, sprzeciwem wobec rzeczywistości. Dadaiści – wywrotowcy i ikonoklaści – tworzyli sztukę obrazoburczą, kontestatorską, negującą przeszłość, akcentującą rolę przypadku, gestu.  Rzeczywistości niższej rangi nadawali znaczenie sztuki; to oni decydowali,  co jest dziełem, a co nie. W ruchu dadaistycznym uczestniczył także André Breton, zanim w 1924 roku opublikował sławny Manifest, przedstawiający aspekty i możliwości surrealizmu. Czytamy w nim m.in.: „Automatyzm psychiczny czysty ma na celu wyrazić czy to słownie, czy na piśmie, czy wszelkimi innymi sposobami realne funkcjonowanie myśli. Dyktando myśli w nieobecności wszelkiej kontroli sprawowanej przez rozum…”. Zapis automatyczny stał się jedną z metod surrealistów, dobrze znaną Matcie, który miał też własny wkład w rozwój kierunku. Jego Morfologie psychologiczne – cykl obrazów z lat 30. będących rodzajem krajobrazów mentalnych, odnoszących się do życia psychicznego człowieka, stanów jego umysłu, takich jak pragnienie, rozpacz czy melancholia, budziły podziw członków grupy. André Breton powiedział: „Matta był w posiadaniu zupełnie nowej palety kolorów (...), być może jedynej, a z pewnością najbardziej fascynującej od czasów Matisse’a”.

W czasach przynależności do surrealistów zaczęła się przyjaźń Maty z Marcelem Duchampem. „Matta to najbardziej przenikliwy artysta malarz swojego pokolenia.” – powie Duchamp.

W roku 1939 Matta przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie wzbudził zainteresowanie malarzy  „szkoły nowojorskiej”, takich jak Robert Motherwell, Jackson Pollock, William Baziotes czy Arshile Gorky, i wywarł decydujący wpływ na rozwój amerykańskiego ekspresjonizmu abstrakcyjnego. „Jeśli zapytacie mnie, o którym artyście mówi się najgłośniej w Nowym Jorku, odpowiem, że o Matcie” – pisał redaktor magazynu „View” w 1943.

W roku 1948 roku Matta zarzucił abstrakcję. Wrócił do Europy, mieszkał w Rzymie, wiele podróżował. Był artystą zaangażowanym społecznie: jeździł na Kubę, w roku 1970 odwiedził kraje arabskie, spotykając się z przedstawicielami środowisk artystycznych i intelektualnych, malował na rzecz Ruchu Wyzwolenia Angoli. W roku 1972, na zaproszenie prezydenta Allende, powrócił do Chile, gdzie wziął udział w zbiorowym tworzeniu murali. Umarł w swoim domu w Tarkwinii we Włoszech.

Wystawa w MNK obejmuje prace z różnych okresów twórczości artysty: poczynając od wczesnych lat 50. XX wieku, gdy zapełniał swoje obrazy niepokojącymi figurami antropomorficznymi, wyrażającymi lęk i przemoc, przez wielkoformatowy cykl z lat 60. El Proscrito deslubrante (Oślepiający banita), gdzie tytułowy banita miał być artystycznym alter ego Matty, aż po ostatnie prace. W latach 70. Mattę fascynował świat nauki i przyrody; poszukiwał też sposobów na wyrażenie różnorodnych i złożonych stanów egzystencjalnych człowieka. W połowie lat 80. zaczęła przeważać tematyka „kosmiczna” – wynik   zainteresowania artysty Wszechświatem.

Paul Haim napisał o nim: „Był bardziej architektem umysłu, geografem związków ludzkich i społecznych, tym, który odkrywa i prowokuje, wiecznie ciekawym, niestrudzonym wędrowcem świata”.

Oprac.  Katarzyna Bik

Kurator: Marga Paz

Koordynator: Beata Foremna

Aranżacja: Rafał Bartkowicz

http://www.muzeum.krakow.pl/

-

Wystawa >  Muzeum Miejskie Wrocławia, Pałac Królewski  / 23 lipca - 30 września 2013


Rodzina Brueghlów. Arcydzieła malarstwa flamandzkiego

Miasto Wrocław zostało gospodarzem największej jak dotąd wystawy w Polsce, poświęconej artystycznej dynastii Brueghel:Rodzina Brueghlów. Arcydzieła malarstwa flamandzkiego. To wyjątkowe wydarzenie pozwoli na obejrzenie dzieł z prywatnych kolekcji z całego świata, niedostępnych lub nigdy wcześniej nie wystawianych.

Więcej ...  http://galeriamiejska.pl/aktualnosci/00083_irodzina-brueghlow-arcydziela-malarstwa-flamandzkiegoi

-

Wystawa > Muzeum Narodowe w Warszawie / 6 czerwca - 1 września 2013


Mark Rothko

Obrazy z National Gallery of Art w Waszyngtonie

Pierwsza w Europie Środkowo-Wschodniej monograficzna wystawa prac jednego z najbardziej znanych artystów amerykańskich, tworzących prace w nurcie color field painting. Wystawa dokumentuje cały okres twórczości artysty. Ekspozycja zamykająca Rok Jubileuszowy.

Więcej ... http://www.mnw.art.pl/index.php/pl/wystawy_czasowe/wystawy/art136.html

-